hayat yolculuğuma dair SÖYLEMLER

çok zaman konuşacak birilerini arıyor insan. ee naber? nasıl olacak bu işler diye düşünmekten kafamızın eti ağrırken birilerini arıyor insan. duygu; hem karmaşası olan bir his, hem de ilk okulda aşık olduğumu sandığım kızın adı. şeffaf bir eleştiri olacak; dilersen okumayı burada bırak. çünkü bazen aklıma geliyorsun. ufak bir hüzün sataşıyor aklıma. bilmem farkında mısın…

30F’ydi koltuğu. Pencere kenarı. Tuvaletin yanı sanmıştı. Uçakta giderim diye düşündü. Çişi vardı. Uçak da saatinden geç kalkmıştı. Üstelik 40 sıra vardı. Bolca yorgun. Hafif sersem. Biraz da enayi. Kafasını dayadığı plastikte çokça şey düşündü. Bazen İngilizce yazmak geliyordu içinden. Bazen gözlerini kapatmak. “There are some times in a man’s life that define his character,”…

samimiyetle üzüldük ve  kaldı yetim çocuk.  anne gidince moruk,  ve de gelmeyince umut yarım kaldı çocuk  bir de sevilmeyi unut.  yüzüme bakma dolu gözlerle yağmur yağmaz bu mevsimde,  soluk, buruk, kırık, dökük, içimdeki çocuk. 

benim bütün mutluluğumun gölgesi sensizliğimin hüznüdür. beklemek kaç ömür? bende 1 tane kaldı.

doğum günüm 3 gün sonrayken 3 günlük dünya desem mesela yanlış olur mu? ama zaten çok önceden ölmüştüm ben. gözlerimde yas yok diye ya da güldürdüm diye sizi beni mutlu kabul etmeyiniz. sayın seyirciler ve seda sayan, yapmayın.. boğaziçi köprüsünden saldığım bedenim, içtiğim biraların alnımın çatındaki buğusu geçmeden daha ne kadar dolu ve bir o…

bilmem neden, gözyaşım hep kirpiklerimin ucunda.  ama bir türlü becerip de kendilerini açığa veremediler.  bendeki de böyle bir lanet sanırım.  duygularım hep boğazımda.  yapmak istediklerim ile yaşadıklarım arasında bir türküyüm.  ne aşıkım ne maşuk.  bilmem neden, göz kapaklarım hep ağır.  bazen gülerim ama öyle yalandan.  kıvrandığım köşemde bir başıma, hiç hissetmediğim kadar yalnız, başarabilme ihtimalime…